صبر و واقعیت

جوانی که آرزوی کودکی نبود؛ صبر و واقعیت:

مغز ما در کودکی توانایی پیش‌بینی آینده را ندارد؛ ناحیه پیش‌پیشانی تا ۲۵ سالگی کامل می‌شود. پس آرزوهای کودکی بیشتر شبیه نقاشی‌های ساده‌انگارانه‌اند تا برنامه‌های واقعی. جالب اینکه پژوهش‌ها نشان می‌دهد بزرگسالان مدام آرزوهای دوران کودکیشان را ایده‌آل‌تر به خاطر می‌آورند. آیا این حس ناامیدی از جایی می‌آید که انتظار داریم نسخه‌ای از خودمان باشیم که هیچ‌وقت وجود نداشته؟

راهکار:

گاهی آرزوهای کودکی قرار نیست در جوانی محقق شوند؛ صبر (sabr) در اینجا یعنی پذیرش این که مسیر زندگی از خیال‌های شیرین فاصله دارد، اما می‌تواند خلاقیت و انعطاف‌پذیری جدیدی به ما بدهد.