صبر برای کسی که برنمی‌گردد

انتظار بی‌پایان: دردی که هرگز فکر آمدن نیست:

در روانشناسی، «برنامه‌ی تقویت با نسبت متغیر» قوی‌ترین نوع شرطی‌سازی است: وقتی پاداش (آمدن او) گاه‌به‌گاه و غیرمنتظره باشد، مغز به شدت معتاد می‌شود. دقیقاً مانند قماربازی که با وجود باخت‌های پی‌درپی، همچنان امیدوارانه اهرم را می‌کشد. انتظار برای کسی که «فکر آمدن نیست»، در واقع نوعی اعتیاد به امید واهی است؛ دوپامینِ انتظار، از خودِ وصال بیشتر تو را درگیر می‌کند. مغز تو در حال شرط‌بندی روی احتمالی نزدیک به صفر است. آیا مغز ما عاشق امید واهی است؟

راهکار:

گاهی مغز ما در تله‌ای از «پاداش متغیر» گیر می‌کند: امید به آمدن کسی که نمی‌آید، دوپامین بیشتری نسبت به یک وصل قطعی ترشح می‌کند. این انتظار نه عشق، که یک چرخه‌ی عصبی است. شاید وقت آن رسیده که این مدار را با یک «پاداش قطعی» از درون خودت بشکنی.