خاموشی چراغ درون: بهای صبوری تلخ:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «بیلذتی» (Anhedonia) وجود دارد که طی آن استرس مزمن، گیرندههای دوپامین را کاهش میدهد و دقیقاً حس خاموشی چراغ درون را ایجاد میکند. جالب اینجاست که مغز این کار را برای محافظت از خود انجام میدهد: شوق کمتر، رنج کمتر. اما این حالت برگشتپذیر است. آیا این صبر، آگاهانه انتخاب شده یا خاموشی اجباری؟
راهکار:
این خاموشی ممکن است پایان یک شمع پرشور و آغاز نور ملایم فانوسی باشد که راه را دورتر میبیند. شاید آن چراغ قرار نبود تا ابد بسوزد، بلکه باید جایش را به چراغی دیگر میداد که سوختش از جنس آرامش است، نه التهاب.