خون دل و صبوری: شعر غمگین از دلتنگی عمیق:
آیا میدانید اشکهای احساسی (غم) حاوی پروتئینهای استرسزا مانند پرولاکتین هستند، در حالی که اشکهای واکنشی (مثل پیاز) فقط آب و نمک دارند؟ یعنی گریهی واقعی سموم عاطفی را دفع میکند. اینجا خونریزی از دیده، استعارهای از پالایش ازطریق صبوری است. اما صبوری خود نوعی مقاومت در برابر پالایش نیست؟ 🥀
راهکار:
شاید صبوری در این بافت نه بهمعنای تحمل، که بهعنوان یک آینهی واژگون عمل میکند: هر قطرهای که میچکد، پردهای از واقعیت را کنار میزند. آیا این تصویر را میتوان بهجای اندوه، نوعی «آگاهیِ خونین» تعبیر کرد؟