وقتی عشق به ویرانی میانجامد؛ نگاهی به فداکاری افراطی:
از نگاه روانشناسی، این جمله نمونهٔ کلاسیک «نظریهٔ تبادل اجتماعی» است: وقتی یکی تمام منابع خود را میریزد تا دیگری ساخته شود، دچار «نقصان خود» (Self-Depletion) میشود. جالب است که در اسطورههای یونانی، پرومته برای ساختن انسان توسط زئوس مجازات شد – اما او آتش را داد، نه خود را. آیا ما در عشق مدرن ناخواسته نقش پرومته را بازی میکنیم؟
راهکار:
این جمله انگار روایت یک وابستگی ناسالم را به تصویر میکشد: یکی «ساخته» میشود و دیگری «ویران». شاید بتوان نگاه تازهای داشت: عشقی که یکی را میسازد و دیگری را ویران میکند، در واقع عشق نیست، بلکه نوعی قربانیسازی است. در روابط بالغ، هر دو نفر میتوانند هم ساخته شوند و هم خراب – بستگی به انتخابهای آگاهانه دارد.