پارادوکس شکستن و متهم کردن به بیسایهگی:
این جمله دقیقاً مکانیزم «قربانیسازی معکوس» را نشان میدهد: در روانشناسی، وقتی کسی دیگری را میشکند، بعد او را به ضعف متهم میکند تا خود را تبرئه کند. جالب اینجاست که درختان در جنگلهای انبوه برای رسیدن به نور مجبورند بلندتر شوند، نه اینکه سایه نداشته باشند. آیا جامعه ما هم مثل جنگل، شکستن را با رشد اشتباه میگیرد؟
راهکار:
این جمله به پارادوکس قربانیسازی اشاره دارد: کسی که تو را میشکند، بعد تو را به نداشتن سایه متهم میکند. در روانشناسی به این «گسلایتینگ» میگویند. برای رهایی، مرزهایت را بشناس و به جای اثبات سایه، از زیر آوار بلند شو.