سایه ی گذشته

توگرما‌هرجا‌میرم‌دو‌نفرم...
دومی‌روی‌سَگم؛️

قدمت این سایه هم اندازه ی عمر من است و سالهاست به دنبال او هستم. اما گاهی با صدای شکستن امیدم، دست از گشتن برمیدارم و انگاه، نوای زیبای خنده ی او مرا در باتلاق حسرتش میندازد. قبلا، در میان عقل و قلبم سرگردان بودم.ولی حالا، عقل و قلبم در صلحند و با هم با دشمن مشترکشان، ترس، میجنگند و من در میان تلاطم خروشان این جنگ، به خیالم پناه برده ام. خیالی، که مانند کشتی نوح روی این دریا شناور و نجات دهنده است. ️