دلگیری روز و دلتنگی شب؛ پایان انتظار در جوانی:
آیا میدانستید مغز انسان در هنگام انتظار، دوپامین را نه برای لذت بردن از رسیدن، بلکه برای تحمل نبودن ترشح میکند؟ این ماده شیمیایی ما را در چرخهای از امید و ناامیدی نگه میدارد تا انگیزهمان را حفظ کنیم. اما وقتی انتظار تبدیل به عادت شود، همان دوپامین باعث میشود خودِ انتظار را به هدف تبدیل کنیم و از پایانیافتنش بترسیم. به همین دلیل است که گاهی نرسیدن از رسیدن شیرینتر میشود. سوال: آیا تا به حال شده برای چیزی آنقدر صبر کنید که دیگر نخواهید بهدستش بیاورید؟
راهکار:
این متن تصویری شاعرانه از «فرار دوگانه» ارائه میدهد: از روز به شب و از شب به روز. اما روانشناسی میگوید انتظار زمانی طاقتفرسا میشود که به جای تصمیمگیری، مدام میان دو ناخوشایند جابهجا شویم. پیشنهاد: به جای پناه بردن، یک انتخاب آگاهانه کن. حتی اشتباه، بهتر از ناتمامی دائمی است.