هنر سیاه دلی در شهر سفید:
در روانشناسی اجتماعی، «همنوایی» پدیدهای است که افراد برای اجتناب از طرد شدن، عقاید و رفتار خود را با گروه تطبیق میدهند. شهر «سفید» میتواند نماد جامعهای باشد که همرنگی و ظاهرپسندی را تحمیل میکند. در چنین فضایی، حفظ «سیاهی» یا تفرد واقعی، عملی شجاعانه و پرریسک است که نیاز به «هنر» دارد. آیا این سفید بودن شهر، خود نوعی سیاهی بزرگتر نیست؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: شاید «سفیدی» شهر نه از پاکی، که از یکنواختی و ترس از رنگهای دیگر باشد. در این صورت، «سیاه دلی» میتواند نماد حفظ فردیت در برابر همرنگی اجباری باشد.