مهربانها احمق نیستند؛ آنها به خوبی دیگران باور دارند:
در روانشناسی به این پدیده «سوگیریِ خوشبینی» میگویند: افراد مهربان به دلیل فعالیت بیشتر قشر پیشپیشانی مغز، توانایی بالایی در همدلی دارند و ناخودآگاه خوبی را در دیگران فرافکنی میکنند. جالب است بدانید این افراد در درازمدت روابط سالمتری میسازند و کمتر از بدبینها دچار تنهایی مزمن میشوند. پس این مهربانی یک انتخاب هوشمندانه است، نه حماقت.
راهکار:
مهربانی یک انتخاب آگاهانه است، نه زاییده سادگی. افراد مهربان معمولاً هوش عاطفی بالایی دارند و خوبی دیگران را باور میکنند چون خودشان همینقدر صادق هستند. شاید یک نگاه دیگر: این باور که «همه قلب خوبی دارند» نه سادهلوحی، که یک دیدگاه خوشبینانه و سازنده برای زندگی است.