شیفتگی به سکوت خیالانگیز انتهای شب:
در پژوهشهای «ساعت گرگ» (۳ تا ۴ بامداد)، دمای بدن به حداقل میرسد و سطح ملاتونین اوج میگیرد؛ در این وضعیت، مغز «شبکهی حالت پیشفرض» را فعالتر میکند و صدای درون بلندتر میشود. سکوت مطلق هم در اتاقهای بدون پژواک، بعد از ۴۵ دقیقه توهم شنیداری میسازد. پس «سکوت انتهای شب» فقط یک تصویر شاعرانه نیست؛ یک حالت زیستشناختی است که ادراک را به لبهی واقعیت میبرد. شما در این ساعت چه چیزی از ذهنتان بیرون میآید؟
راهکار:
این شیفتگی به سکوت انتهای شب، در واقع اشتیاق به گفتوگو با لایهی پنهان ذهن است؛ سکوت فقط بستر است، تو در آن با صدای خودت روبهرو میشوی.