رسم عشق

رسم عشق؛ اگر صدای عشق از جهنم بیاید، بهشت را رها می‌کنی:

مطالعه‌ی عصب‌شناختی «هلن فیشر» نشان می‌دهد مغزِ عاشق دقیقاً همان مدار اعتیاد را فعال می‌کند؛ یعنی عاشق واقعاً بهشت را در حضور معشوق می‌بیند و ناممکن را ممکن. جالب‌تر اینکه در تصویربرداری مغزی، این فعالیت حتی پس از طرد شدن هم فروکش نمی‌کند، چون سیستم دوپامین به «پاداشِ غافلگیرانه» وابسته است، نه دریافت قطعی. پس این شعر، ترجمان دقیق زیست‌شناسی عشق است؛ آیا عشق یک انتخاب است یا یک مدار عصبی؟

راهکار:

این تصویر را برعکس ببین: عاشق بهشت را از دست نمی‌دهد، بلکه جهنم را آن‌قدر از عشق پر می‌کند که خودش بهشت می‌شود؛ عشق یعنی تغییر مقیاس مکانت.