آدم خاص زندگی؛ کسی که جایگزین ندارد:
در علوم اعصاب، «دلبستگی» فقط یه احساس نیست؛ نوروپپتید اکسیتوسین همون مسیرهای پاداش رو فعال میکنه که مواد اعتیادآور فعال میکنن. به همین دلیل مغز یه «اثر انگشت شیمیایی» از اون آدم خاص میسازه و هر تجربهی بعدی رو با اون الگو مقایسه میکنه. این یعنی جایگزینناپذیری صرفاً عاطفی نیست، یک خطای شناختی-تطبیقی هم هست. سوال: آیا ممکنه این «بیجایگزینی» از روی کمیابسازی ذهنی باشه؟
راهکار:
پیشنهاد: این متن را از زاویهی دیگری هم ببین: آن «یک بار وارد شدن» شاید یعنی در لحظهای که با او بودی، تو تمام و کمال خودت بودی؛ نه اینکه او تکرارنشدنی است، بلکه آن نسخهی تو با او تکرارنشدنی بود. این نگاه، دلتنگی را به قدردانی از خودت تبدیل میکند.