دوست داشتن بینهایت و ریشه در وجود:
مطالعات عصبشناسی نشان میدهد که عشق طولانیمدت همان نواحی مغزی را فعال میکند که در اعتیاد نقش دارند. تفاوت در این است که این اعتیاد به فرد خاص، تولید دوپامین و اکسیتوسین را افزایش داده و حس وابستگی عمیق ایجاد میکند. این همان «ریشه کردن» در وجود است. آیا میدانستید حس «ازلی بودن» عشق ممکن است از الگوهای دلبستگی کودکی نشأت بگیرد؟
راهکار:
در روانشناسی، این حس «آشنایی» عمیق در عشق میتواند ناشی از فعالشدن حافظهٔ ناخودآگاه الگوهای دلبستگی اولیه باشد. پژوهشها نشان میدهد که وقتی فردی را «از پیش میشناسیم»، مغز ما الگوهای پیوندی قدیمی را بازتولید میکند. این توضیح میدهد که چرا بعضی عشقها انگار ازلی هستند.