رسیدن به من

یاد بگیر آدم باشی؛ تیکه‌ای سنگین درباره‌ی رسیدن:

در روانشناسی اجتماعی، تحقیر دیگران اغلب مکانیزم دفاعی «فرافکنی» است؛ فرد کمبودهای خود را به دیگری نسبت می‌دهد تا موقتاً احساس برتری کند. مغز هنگام تحقیر رقیب، دوپامین ترشح می‌کند و این کار را به‌شکل ناخودآگاه پاداش‌دهنده می‌سازد. در ادبیات فارسی، «آدم بودن» از «ادب» مشتق شده و در متون کهن، انسانیت با خویشتن‌داری تعریف می‌شد، نه فقط زیستن. به نظر شما آدم بودن یاد دادنی است یا ذاتی؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ی معکوس هم خواند: گوینده با شرط «آدم بودن»، ناخودآگاه فاصله‌ی خودش را توجیه می‌کند و قدرت را در رابطه جابه‌جا می‌سازد؛ پس ارزش پیام در همین بازی برتری‌جویی پنهان است.