امید به آینده؛ چرا بالاخره یک روز دنیا به کام ما میچرخد:
در روانشناسی به این حالت «توهم مثبت» میگویند: مغز برای ادامه حیات، احتمال رخدادهای خوب را برای خودش تا ۳۰٪ بالاتر از واقعیت برآورد میکند. این سوگیری در دوران سخت اقتصادی و اجتماعی شدیدتر میشود، چون امید نقش ضربهگیر روانی را دارد. اگر آینده واقعاً بهتر نشود، مغز حداقل حالِ ما را نجات داده است.
راهکار:
امید شبیه نقشهای است که مقصد را نشان میدهد، نه قطبنمایی که مسیر را تضمین کند. وقتی میگوییم دنیا به کام ما میچرخد، در واقع مغز با ترشح دوپامین، انرژی لازم برای ادامه حرکت را میسازد؛ پس این جمله را مثل سوخت مصرف کن، نه مثل وعده.