روزی که بمیرم

حق گریه نداشتن؛ دلخوری از بی معرفتی آدم‌ها:

تحقیقات نشون می‌ده گریهٔ توی مراسم خاک‌سپاری بیشتر برای تخلیهٔ گناهِ بازمانده‌هاست تا عشق به متوفی؛ مغز آدمی بین «حسرتِ فرصت‌های از دست رفته» و «سوگِ واقعی» تمایز قائل می‌شه. اون‌هایی که در زندگی‌ات نبودن، ناخودآگاه با گریه به خودشون تسکین می‌دن، نه به تو.

راهکار:

از این زاویه: گریهٔ آینده متعلق به کسیه که امروز کنارت می‌مونه؛ اون‌هایی که امروز نیستن، فردا هم غریبه‌ان.