روشنایی بی هدف

مثل لامپ سر کوچه؛ روشنایی برای کی؟:

روشنایی خیابان نمونه‌ای از «کالای عمومی» است: نه می‌توان کسی را از استفاده محروم کرد، نه مصرف یک نفر از نور دیگری کم می‌کند؛ به همین دلیل هزینه‌اش از مالیات جمعی تأمین می‌شود و «مسئلهٔ سواری مجانی» شکل می‌گیرد. پس روشنایی‌ات را با چه معیاری عمومی می‌کنی؟

راهکار:

این تصویر را می‌توان به «نور بدون مخاطب» تفسیر کرد: روشنایی‌ای که هدف مشخص ندارد، بیشتر از آنکه مسیر را نشان دهد، سایه‌ها را جابه‌جا می‌کند.