زندگی مثل ماهیگیر کور؛ استعارهای از امید بینتیجه:
این استعاره دقیقاً همان «تله هزینه هدررفته» است: مغز بهخاطر سرمایهگذاری گذشته، مسیر بینتیجه را رها نمیکند. در آزمایشهای رفتارشناسی، موشها وقتی میبینند اهرم غذا دیگر جواب نمیدهد، باز هم همان اهرم را فشار میدهند؛ چون دوپامینِ «انتظار پاداش» از خود پاداش قویتر است. پس شاید خشکی رودخانه برای ماهیگیرِ کور مهم نیست، چون او هنوز صدای جریانِ امید را میشنود. آیا تو هم هنوز صدای جریان را میشنوی؟
راهکار:
این تصویر را وارونه کن: شاید کوریِ ماهیگیر، او را از دیدنِ «مرگِ رودخانه» نجات داده تا به جستجوی آب زیرزمینی ادامه دهد. استعاره را از «انکار» به «امیدِ ناآگاهانه» تغییر بده؛ همان چیزی که انسان را تا امروز زنده نگه داشته.