جات خالی نموند؛ من کل کتابم، تو فقط یه فصل بودی:
مغز بعد از یک شکست عاطفی، مسیرهای عصبی مشابهی با ترک اعتیاد فعال می‌کند؛ یعنی دردِ تمام شدن رابطه، یک واکنش شیمیایی واقعی است، نه صرفاً احساسات. هم‌زمان، نوروپلاستیسیته مغز اجازه می‌دهد روایت شخصی خود را بازنویسی کنید؛ به همین دلیل، تبدیل «تو» به «فصل» و خود به «کل کتاب»، در واقع یک راهبرد مغزی برای بازپس‌گیری کنترل و انسجام هویتی است.
راهکار:
این متن دارد با یک جابه‌جایی روایی، طرفِ رفته را از «کل داستان» به «یک فصل» تنزل می‌دهد تا تمامیت منِ نویسنده حفظ شود. از نگاه روانشناسی روایت، این یک بازچینش هویتی است: فرد به‌جای ماندن در نقش قربانی، خود را راوی اصلی و بادوام معرفی می‌کند. نکته تازه‌اش این است که «جا خالی نماندن» معمولاً با جایگزین عاطفی خوانده می‌شود، ولی اینجا جایگزین، نسخه‌ای آگاه‌تر از خودِ شخص است.