پارادوکس انتظار؛ چرا از نزدیکان توقع بیشتری داریم؟:
در روانشناسی اجتماعی، «سوگیری انتظار» باعث می‌شود انتظارات پنهان را به حساب نیاوریم؛ مغز برای افراد صمیمی «حساب پس‌انداز» باز می‌کند و برای غریبه‌ها «حساب جاری». نتیجه: نزدیکان فکر می‌کنند طلبکارند، غریبه‌ها فکر می‌کنند بدهکار. این پارادوکس در نظریه «مبادله اجتماعی» دیده می‌شود.
راهکار:
این جمله بیشتر از «انتظار دیگران»، از «نقشه‌ی ذهنی ما» می‌گوید: برای آدم‌های دور، تخیل کمتری داریم و برای نزدیک‌ها، فرض‌های زیادی می‌سازیم. اگر انتظار را به جای «طلب»، به «توافق نگفته» ترجمه کنیم، رابطه از دادگاه به گفت‌وگو برمی‌گردد.