غلبه بر افکار خودکشی: زندگی کردن، شجاعت واقعی:
تا اواسط قرن بیستم، خودکشی در بسیاری از کشورها جرم محسوب میشد و بازماندگان مجازات میشدند. امروزه علم عصبشناسی نشان میدهد در لحظات بحرانی، قشر پیشپیشانی مغز (مرکز تصمیمگیری منطقی) موقتاً از کار میافتد و فرد اسیر «تونلزنی شناختی» میشود؛ یعنی فقط یک راه میبیند. جالب اینجاست که ۹۰٪ بازماندگان پرش از پل گلدنگیت، بلافاصله از تصمیم خود پشیمان شدهاند. اگر آن لحظه بگذرد، مغز دوباره گزینههای زندگی را میبیند.
راهکار:
خودکشی یعنی آخرین شورش نافرجام در برابر درد؛ اما زندگی کردن، شورشی روزانه است که هر صبح با باز کردن چشمانت علیه ناامیدی اعلام میکنی. تو با هر نفس، به همه دلایلی که برای تسلیم شدن وجود دارد «نه» میگویی. اینجوری ببینیم، واقعاً کدوم حرکت شجاعانهتره؟