رنج وابستگی

چرا آگاهانه وابسته می‌شویم و از آن رنج می‌کشیم؟:

مدار عصبی پاداش با دوپامین ما را به سوی پیوند عاطفی می‌راند، اما همان مدار در جدایی درد فیزیکی واقعی تولید می‌کند. در اسکن‌های fMRI، طردشدگی همان مناطقی را روشن می‌کند که سوختگی با آب جوش. گویی ما تنها موجوداتی هستیم که با آگاهی کامل، داوطلبانه وارد این چرخه می‌شویم. آیا رنج، قیمتِ گزیرناپذیر آگاهی است؟

راهکار:

از دریچه‌ی تکامل، مغز ما با ترشح دوپامین به ایجاد پیوندها پاداش می‌دهد. شاید رنج نه از خود وابستگی، که از تلاش برای کنترلِ آن در جهانی ناپایدار می‌آید؛ ما با چنگ زدن به امواج، خستگی را تجربه می‌کنیم، نه با دیدنشان.