رنج بیگانه

امید به پایان رنج بیگانه:

جالب است بدانید مغز انسان هنگام مشاهده درد دیگران دقیقاً همان نواحی را فعال می‌کند که هنگام تجربه درد شخصی – پدیده‌ای به نام «همدلی عصبی». این یعنی رنجی که «از آن ما نیست» از نظر نورولوژیکی کاملاً مال ما می‌شود. سوال: آیا این ظرفیت همدلی نهایتاً ما را فرسوده یا عمیق‌تر به هم متصل می‌کند؟

راهکار:

این جمله انگار از رنجی حرف می‌زند که به ما تعلق ندارد اما چنان سنگین شده که انگار مال خودمان است. شاید بتوان آن را بازتعریف کرد: «رنجی که از آن ما نیست، گاهی نشانه عمق همدلی ماست.»

امید به پایان رنجی که مال ما نیست: