خاطره رقص در میان ستارهها:
واقعیت این است: نوری که از ستارهها به چشم ما میرسد، گاهی میلیونها سال نوری سفر کرده. پس «رقصیدن لای ستارهها» یعنی رقصیدن در میان گذشتهی کیهان – هر حرکت تو همزمان با انفجار ابرنواختری اتفاق افتاده که الان تازه میبینیمش. سوالی که ذهن را قلقلک میدهد: اگر ستارهای که با آن میرقصیدیم حالا مرده باشد، باز هم آن لحظه واقعی بود؟
راهکار:
این حس نوستالژیک را میتوانی با نوشتن یک متن کوتاه دربارهی یک شب خاص از کودکیات گسترش بدهی؛ مثلاً شبی که برای اولین بار کهکشان راه شیری را دیدی.