رقصیدن روی زخم

رقصیدن روی زخم؛ از درد تا قدرت دوباره:

پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند حرکت موزون هم‌زمان ترشح اندورفین و اکسی‌توسین را افزایش می‌دهد و به مغز کمک می‌کند خاطرات تلخ را با برچسب هیجانی کم‌رمزگذاری کند. در روانشناسی به این پدیده «رشد پس از آسیب» می‌گویند؛ یعنی مغز از دل همان مسیرهای درد، اتصالات جدیدی برای معنا و لذت می‌سازد. رقص در بسیاری از آیین‌های کهن، نه جشن ساده، بلکه تکنیکی برای تخلیه و التیام جمعی بوده است.

راهکار:

این جمله را می‌توان از دریچه حافظه بدنی دید: درد در عضلات و مسیرهای عصبی ذخیره می‌شود و رقص همان تکمیل چرخه حرکتی ناتمام است؛ زمینِ درد، در واقع بدنِ ماست که با حرکت، روایتش را بازنویسی می‌کند.