رقابت با غم

غم نبودن تو؛ وقتی غم رقیب می‌شود:

در علوم اعصاب، درد عاطفیِ نبودن عزیز، همان مدارهای درد فیزیکی (قشر کمربندی قدامی و اینسولا) را فعال می‌کند؛ مغز دلتنگی را مثل سوختگی پردازش می‌کند. جالب‌تر اینکه عشق رمانتیک به نظام پاداش دوپامینی گره خورده و فقدان، الگویی شبیه ترک اعتیاد می‌سازد. پس وقتی غم رقیب می‌شود، مغز میان درد و پاداش ازدست‌رفته کشمکش دارد.

راهکار:

این متن غم را از یک احساس به یک رقیب تبدیل می‌کند؛ انگار ذهن برای تحمل فقدان، مسابقه‌ای راه می‌اندازد تا ثابت کند جای خالی از خودِ غم بزرگ‌تر است. قاب تازه: غم را نه دشمن، بلکه مترجمِ شدت دلبستگی ببین. اگر روزی خواستی همین حس را بنویسی، از زاویهٔ «غم دوم شد» بنویس؛ چه چیزی آن را به رتبهٔ دوم فرستاد؟