رها شدن در غربت

شعر غم بی‌همزبانی فریدون مشیری:

در روان‌شناسی، «تنهایی مزمن» با فعال‌شدن شبکهٔ پیش‌فرض مغز و التهاب خفیف سیستمیک مرتبط است؛ اما نکتهٔ دقیق‌تر این است که ما برای تنظیم هیجان به «هم‌تنظیمی» با دیگری نیاز داریم. بی‌همزبانی یعنی نبودِ همین آینهٔ انسانی. آیا شعر، سوگِ نبودِ دیگری است یا آینهٔ نیازِ ما به دیده‌شدن؟

راهکار:

این شعر را می‌توان نه روایت شکست، بلکه «نقشهٔ نیاز» خواند: هر بار غم بی‌همزبانی شدید می‌شود، مغز دارد اهمیت پیوند انسانی را علامت می‌دهد. بازنویسی همین شعر از زبان «دلِ یک قطره» می‌تواند زاویهٔ تازه‌ای بسازد؛ قطره به جای غرق‌شدن در دریای غم، مسیر پیوستن به رود را کشف کند.