چرا آدمها در سختترین لحظات رهایت میکنند؟:
شاید بدانی که این پدیده ریشه در «سوگیری بقا» دارد: مغز ما تکامل یافته تا تهدیدها را بیشتر از حمایتها به خاطر بسپرد. پژوهشها در روانشناسی فرگشتی نشان میدهد که انسانها در شرایط بحران اغلب از کسانی که منابع یا انرژی ندارند فاصله میگیرند، نه از روی عمد، بلکه یک مکانیزم ناخودآگاه برای حفظ گروه. جالبتر: مطالعهای در ۲۰۱۸ نشان داد که ۷۰٪ افراد در سختترین لحظههای زندگی، یک نفر غریبه یا ناآشنا را به یاد میآورند که کمکشان کرد، نه دوستان قدیمی.
راهکار:
این حس بخشی از سوگیری ذهنی «نقصان توجه منفی» است: ما لحظات بد را بیشتر از خوبها به یاد میآوریم. شاید آن آدمها در لحظات دیگر هم بودند، اما ذهن ما آنها را فیلتر کرده. یک تمرین: بنویس کدامها در روزهای معمولی کنارت ماندند.