زندگی با خاطره کسی که رفته؛ دلتنگی یا وابستگی؟:
پدیده‌ای به نام «حافظه اپیزودیک» باعث می‌شود مغز ما خاطرات عاطفی را با جزئیات حسی (بو، صدا، مکان) ذخیره کند. وقتی می‌گویی «با توی رفته زندگی می‌کنم»، در واقع نورون‌های آینه‌ای هنوز همان مسیرهای عصبی را فعال می‌کنند که انگار طرف مقابل حضور دارد. این یک خطای تکاملی است: سیستم لیمبیک (مرکز احساسات) نمی‌فهمد «رفتن» یعنی نبودن فیزیکی. جالب است بدانی که در اسکن‌های fMRI، این حالت دقیقاً شبیه فعالیت مغز در اعتیاد به مواد است. سوال: آیا حاضر هستی به مغزت یاد بدهی که «بودن» در خاطره با «بودن» در واقعیت فرق دارد؟
راهکار:
این حس رها نشدن از گذشته، ریشه در «نظریه دلبستگی» دارد: مغز ما الگوهای عاطفی را حتی پس از پایان رابطه، به‌عنوان «وضعیت امن» ذخیره می‌کند. برای بازنویسی این الگو، می‌توانی هر روز یک خاطره جدید (حتی کوچک) بسازی که هیچ ربطی به آن شخص نداشته باشد.