وقتی کسی فرق تو را نمی‌فهمد، رهایش کن:
پژوهش‌های علوم اعصاب نشان می‌دهند طرد اجتماعی همان مدار بویایی‌های درد فیزیکی را در مغز فعال می‌کند؛ یعنی ادامه دادن به رابطه با کسی که ارزش تو را نمی‌بیند، فقط تکرار یک درد واقعی است، نه عشق. اینجا پای همان «خطای هزینه هدررفته» هم در میان است: مغز ما حاضر است بیشتر سرمایه‌گذاری کند چون قبلاً وقت و احساس داده است، حتی وقتی بازگشتی در کار نیست. نکته عجیب‌تر اینکه «دیده شدن» برای ذهن انسان یک سیگنال بقاست؛ نادیده‌گرفته‌شدن از سوی کسی که برایت مهم است، ضمیر ناخودآگاه را در وضعیت هشدار قرار می‌دهد. پس این جمله فقط یک نصیحت نیست، یک مکانیسم حفاظتی است. سؤال اینجاست: چند بار خودِ واقعی‌ات را کوچک کردی تا «دیده» شوی؟
راهکار:
این متن را می‌توان از حالت عاشقانه به قانون کلی زندگی ببری: هر زمان که برای جلب توجه کسی مجبور به کوچک‌کردن خودت شدی، آن رابطه دارد به‌جای رشد، انرژی‌ات را می‌مکد. بهترین ادامه‌اش این است که از خودت بپرسی: «آیا دارم برای نسخه‌ای از خودم که او می‌خواهد تلاش می‌کنم، یا برای نسخه‌ای که واقعاً هستم؟» همین پرسش می‌تواند مرز بعدی زندگی‌ات را مشخص کند.