رفتن و زیباتر شدن دنیا

نکنه ما بریم دنیا قشنگ‌تر بشه: طنزی تلخ درباره بی‌اهمیتی:

از نظر روان‌شناسی، این حرف نمونه‌ای از «خطای نورافکن» است: فکر می‌کنیم حضور یا غیاب‌مان چنان برجسته است که جهان زیباتر یا زشت‌تر می‌شود. اما پیچیدگی سیستماتیک زندگی چنان عظیم است که دنیا اصلاً متوجه غیبت ما هم نمی‌شود. جالب‌تر اینکه پدیده «توهم پایان تاریخ» نشان می‌دهد ما خیال می‌کنیم همین نسخه‌ی کنونی‌مان ابدی است، در حالی که تغییر دائمی است. حالا سوال: اگر برویم و دنیا زیباتر شود، یعنی ما «زیبایی‌زدایی» می‌کردیم یا فقط «زیبایی پنهان» را نمی‌دیدیم؟

راهکار:

این جمله یک پارادوکس خنده‌دار دارد: اگر «برویم» دیگر «ما»یی نیست که ببیند دنیا قشنگ‌تر شده. یعنی زیباییِ دنیا بدون ناظر، معنا ندارد. شاید زیبایی از بودن ما سرچشمه می‌گیرد، نه از نبودن‌مان. دنیا با حضورت همین حالا هم قشنگ است، فقط یادت رفته نگاه کنی.