رفتن و نیامدن

ماه پشت ابر و انتظار بی‌نتیجه:

شعر کوتاه غمگین درباره رفتن و نیامدن:

من اهل تکرار نیستم؛ هرکی رفت رفتنی بود:

چیزهایی که رفته‌اند و دیگر نیستند:

یک حقیقت جالب: در روانشناسی، به این پدیده «ناهماهنگی زمانی» می‌گویند—مغز انسان خاطرات گذشته را عاطفی‌تر از لحظه وقوعشان پردازش می‌کند. یعنی همان چیزهایی که «نیستند» در حافظه ما قوی‌تر از همیشه «هستند». آیا این یک نقص تکاملی است یا یک مکانیسم بقا برای دل بستن؟

راهکار:

این جمله رو می‌شه به‌عنوان یادآوری «اثر قانون پارکینسون روی خاطرات» دید: ذهن ما برای چیزهایی که رفته‌اند ارزش بیشتری قائل می‌شه، چون نبودنشون رو واضح‌تر از بودشون به خاطر می‌سپاریم. شاید «رفتن» خودش یک نوع ماندنِ تحریف‌شده باشد.