رفتن از خود

در نزن؛ رفته‌ام از خویش | دلنوشته نیمه‌شب:

در روان‌شناسی به این حالت «مسخ واقعیت» می‌گویند؛ وقتی ذهن برای فرار از فشار، خود را از تجربه جدا می‌کند تا حدی که فرد حس می‌کند درِ خانه‌ی وجودش را می‌کوبند ولی کسی پاسخ نمی‌دهد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد این حالت با کاهش فعالیت قشر پیش‌پیشانی و افزایش هشدار آمیگدال همراه است؛ یعنی مغز هم‌زمان خاموشی و خطر را تجربه می‌کند. جالب‌تر این‌که نیمه‌شب ترشح ملاتونین اوج می‌گیرد و مهار هیجانی ضعیف‌تر می‌شود؛ برای همین تصمیم‌های نیمه‌شب، مثل همین «نزن»، اغلب رادیکال‌تر از روزند.

راهکار:

این حس را می‌شود از زاویه‌ی «مهمان‌نوازی ذهن» هم دید: گاهی کسی که در می‌زند قصه‌باف نیست، بلکه خودِ نیمه‌شب است که از آدم می‌خواهد نقش بازی نکند. ادامه‌اش می‌تواند این‌طور باشد: «در نزن، رفته‌ام؛ اما چراغ را برای قصه‌ات روشن گذاشته‌ام.» یعنی غیبت، خودش یک پاسخ است.