رفتن آدم‌های خوب

بی‌رحمی دنیا و رفتن زودهنگام آدم‌های خوب:

فرضیه «جهان عادلانه» می‌گوید مغز برای تحمل بی‌معنایی، مرگ خوبان را به «خاص بودن» آن‌ها گره می‌زند؛ اما داده‌های جمعیتی مرگ را تابع تصادف، ژن، درمان و اقلیم می‌داند، نه اخلاق. ذهن، آشوب زیست‌شناختی را به داستان اخلاقی ترجمه می‌کند تا رنج قابل تحمل‌تر شود. چرا ما به نظم اخلاقی در مرگ نیاز داریم؟

راهکار:

زود رفتن خوبان را می‌توان قرائت دیگری هم کرد: بعضی آدم‌ها آن‌قدر پرنورند که زیستن در قالب زمان، برایشان مثل حبس است؛ مرگ زودهنگامشان سند بی‌رحمی دنیا نیست، سند کوتاهیِ ظرفیت جهان برای نگه‌داشتن نور است.

بعضی آدم‌ها مثل باران می‌آیند و می‌روند: