رفتار درست هنگام سوگ

همراهی در اندوه؛ وقتی چراغ خاموش می‌شود و او می‌ماند:

در سوگ، قشر پیش‌پیشانی به‌طور موقت از تنظیم هیجان بازمی‌ماند و آمیگدال سیگنال تهدید می‌فرستد؛ حضور بی‌صدای دیگری در تاریکی، بدون اجبار به تماس چشمی، مانند یک تنظیم‌گر بیرونی هیجان عمل می‌کند و ضربان قلب را کاهش می‌دهد. در روانشناسی به آن «هم‌تنظیمی عاطفی» می‌گویند. آیا تاریکی برای همدلی واقعی ضروری است؟

راهکار:

این لحظه را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: «نمی‌خواهم ببینمت» نه ردِ حضور، که درخواستِ شکلی دیگر از هم‌آغوشی است؛ کسی که چراغ را خاموش می‌کند، زبانِ تاریکی را برای آرامش تو می‌فهمد.