چرا رفتار بد مذهبیها به دین ضربه میزند نه پولدارها؟:
این پارادوکس ریشه در «ناهماهنگی شناختی» دارد: ما از مدعیان اخلاق انتظار بیشتری داریم. بر اساس «نظریهی اسناد»، رفتار بد یک ثروتمند به شخصیت خودش نسبت داده میشود، اما رفتار بد یک دیندار به کل نظام ارزشیاش تعمیم پیدا میکند. جالب اینجاست که همین مکانیسم در نقد سیاستمداران و هنرمندان هم تکرار میشود. آیا این سوگیری به ما کمک میکند یا باعث قضاوت ناعادلانه میشود؟
راهکار:
این تناقض از «اثر نقض انتظار» در روانشناسی نشأت میگیرد: وقتی کسی ادعای اخلاقی دارد، رفتار ناهمسانش ضربهی شدیدتری به اعتبار آن ارزش میزند. برای دیدن تصویر کامل، خوب است مقیاس قدرت و تأثیر واقعی پول و دین در جامعه را هم مقایسه کنید.