طنز تلخ: تفاوت جن و آدم در بسمالله و دوست دارم:
جالب اینجاست که در روانشناسی، «کلمات محرک» دقیقاً مثل حرز عمل میکنن: مغز با شنیدن «دوست دارم» دوپامین ترشح میکنه (همون حس پاداش)، درحالیکه «بسمالله» برای کاهش اضطراب طراحی شده. پس هر دو یک جور Placebo هستن، فقط یکی برای دفع ترس از ماوراء و یکی برای جلب آرامش از رابطه. سؤال به جامعه: به نظرتون «دوست دارم» توی دنیای واقعی کارش از بسمالله برای جن بیشتره یا کمتر؟
راهکار:
این مقایسه رو میشه بُرد به تأثیر کلمات توی روان انسان: «بسمالله» مثل یک رمز محافظتی روی باورهای جمعی کار میکنه، اما «دوست دارم» یه بار عاطفی داره که سیستم دوپامین رو تحریک میکنه. هر دو نوعی «فریب ذهن» هستن، فقط یکی برای ترس از نادیدنیها و یکی برای امید به دیدنشدنیها.