بعضی آدمها پناه عاطفی میشوند؛ داداشی A:
در روانشناسی دلبستگی، به این آدمها «پایگاه امن» میگویند: حضورشان سطح کورتیزول را پایین میآورد و آمیگدال را آرام میکند. پدیدهای به نام «میانجیگری اجتماعی استرس» نشان میدهد مغز ما حضور یک فرد امن را مثل یک داروی ضداضطراب طبیعی پردازش میکند؛ حتی لمس کوتاه یا صدای آشنا کافی است تا تهدید ادراکشده کوچکتر شود. این اثر در دوستیهای عمیق هم میتواند بهاندازه روابط عاشقانه قوی باشد.
راهکار:
بعضی آدمها نه فقط یک رابطه، بلکه یک «قرارداد امنیتی نانوشته» با مغز ما دارند. شاید برای همین است که در شلوغی، نگاه ناخودآگاه دنبال همان یک نفر میگردد؛ چون سیستم عصبی قبل از منطق، آدرس پناه را بلد است.