داداشی

روز پسر و گریه‌های بی‌صدایی که شنیده نمی‌شود:

آیا می‌دانستید در یونان باستان، گریه نشانه‌ای از قدرت مردانه بود؟ آشیل در ایلیاد بی‌پروا می‌گریست. مفهوم «پسرها گریه نمی‌کنند» اختراع انقلاب صنعتی است که مردان را به ماشین‌های بی‌احساس تبدیل کرد. این شعر کوتاه، زخم کهنه همان دوگانه فرهنگی را نشان می‌دهد: از یک سو فریاد «داداشیا» و از سوی دیگر «گریه بی‌صدا».

راهکار:

این متن فریادی خاموش علیه کلیشه‌ای است که مردانگی را با بی‌احساسی یکی می‌داند. جالب است که در فرهنگ ایرانی، «چشم‌های خیس» نشانه رقت قلب و بزرگی روح است، نه ضعف. امروز می‌تواند بهانه‌ای باشد برای بازتعریف قدرت: یک «دوستت دارم» ساده به برادر یا دوستی که شاید گریه‌اش پنهان است، همان عروسک نمادین عاطفه است.