دل شکستن از بهترین رفیق؛ وقتی عشق و رفاقت با هم میآیند:
در روانشناسی به این حالت «دلبستگی دوسوگرا» میگویند؛ مغز همزمان دوپامینِ ناشی از حضور فرد و کورتیزولِ ناشی از تهدید عاطفی ترشح میکند. این ترکیب همان مدار اعتیاد رفتاری است و ترک رابطه برای مغز شبیه ترک ماده میشود. در مطالعات، عدم قطعیت رابطه ترشح دوپامین را تا ۲۰۰٪ افزایش میدهد؛ یعنی رفتار غیرقابل پیشبینیِ طرف مقابل، کشش مغزی را بیشتر میکند.
راهکار:
این وضعیت را میشود «تراژدی صمیمیت» دانست: نزدیکترین فرد همزمان منبع امنیت و زخم است. در روانشناسی به این حالت «دلبستگی دوسوگرا» میگویند؛ مغز بین نزدیک شدن و محافظت از خود گیر میکند. شاید عمق ماجرا نه انتخاب بین عشق و دلخوری، بلکه پذیرش این است که آدمها میتوانند همزمان پناه و آسیب باشند.