بعضی رفاقتها بوی شاش میده؛ نشانههای رفاقت سمی:
مغز در قشر اینسولا، انزجار بویایی و طرد اجتماعی را در یک مسیر پردازش میکند؛ یعنی رفاقت سمی تقریباً همان جای «بوی نامطبوع» را در سیستم عصبی فعال میکند. مطالعهی fMRI نشان داده طرد شدن، همان مدار درد فیزیکی را روشن میکند. پس تشخیص «بوی شاش» یک هشدار تکاملی است، نه بدبینی.
راهکار:
رفاقت مثل هوای اتاق میمونه: بعضیها پنجره رو باز میکنن، بعضیها بوی کهنه رو میچرخونن. یک آزمایش کوچیک: بعد از هر معاشرت، انرژیات بیشتر شده یا کمتر؟ اگر جواب «کمتر» بود، فاصله گرفتن خودش یک نوع مراقبت از خودته، نه خیانت.