تو دور زدی کسیو که دورت میگشت؛ واقعیت تلخ بیتوجهی:
در روانشناسی اجتماعی، «اصل کمترین علاقه» میگوید کسی که کمتر اهمیت میدهد، قدرت بیشتری دارد. وقتی کسی دورت میگردد، ناخودآگاه ارزشش در چشمت میریزد و او را «دور میزنی». این رفتار ریشه در پدیدهای به نام «وارونگی ارزش» دارد: دسترسپذیری جذابیت را کاهش میدهد. حتی معشوق در شعر کلاسیک فارسی همیشه «گریزان» است. آیا ما اساساً عاشق «نرسیدن» هستیم؟
راهکار:
در روانشناسی، این پدیده را «کاهش ارزش در دسترس» مینامند: وقتی کسی همیشه حاضر است، ناخودآگاه جذابیتش کم میشود و وسوسهی دور زدنش قوی. اما افسوس معمولاً درست بعد از رفتن او از راه میرسد. شاید بار دیگر قبل از رد کردن، ارزش «بودن» را دوباره بسنجیم.