به هیچکس اعتماد نکن؛ روانشناسی بیاعتمادی مطلق:
اعتماد یک واکنش بیوشیمیایی است: هورمون اکسیتوسین، معروف به «هورمون عشق»، اعتماد به دیگران را افزایش میدهد. اما جالب اینجاست که این تأثیر فقط روی کسانی که شبیه خود میدانیم کار میکند. در یک آزمایش، داوطلبان پس از استنشاق اکسیتوسین به همگروهیهایشان بیشتر اعتماد کردند، اما به غریبهها نه. این یعنی بیاعتمادی مطلق میتواند نشانهی اختلال در این سیستم یا ناشی از شکستهای اجتماعی مکرر باشد. آیا این جمله بازتاب زخمی کهنه است یا هوشمندی بقا؟
راهکار:
این جمله معمولاً سعی در محافظت از خود دارد، اما روانشناسان آن را دیواری دفاعی در برابر آسیبپذیری میدانند. اعتمادِ حسابشده به دیگران، برخلاف ظاهر پرریسکش، برای سلامت روان و رشد فردی ضروری است. شاید آنچه نیاز داریم نه بیاعتمادی مطلق، بلکه تشخیص هوشمندانهی آدمها باشد.