خلاصه زندگی من در دو کلمه: دوام آوردن:
فرانکل در «انسان در جستجوی معنا» میگوید: کسی که چرایی زندگی را دارد، توانایی تحمل هر چگونگی را دارد. اما نکته شگفتآورتر این است که «دوام آوردن» یک عضله است، نه یک صفت؛ هر بار در سختی روی «چرایی» تمرکز میکنی، مدارهای پیشپیشانی مغز قویتر میشوند. پس این دو کلمه، نه یک نتیجه، بلکه یک تکنیک بقای زیستیاند. آیا تو چراییِ دوام آوردنت را پیدا کردهای؟
راهکار:
«دوام آوردن» را نه تحمل منفعل، بلکه مقاومتی فعال ببین: هر روز با انتخابهای کوچک، روایت زندگیات را از دل سختیها بازمینویسی.