راز آرامش: چرا نباید هیچکس را جدی گرفت:
در روانشناسی، «خطای اسناد بنیادین» میگوید ما رفتار دیگران را به شخصیتشان نسبت میدهیم، اما اشتباهات خود را به شرایط. جدی گرفتن یعنی چسبیدن به آن برداشتهای ناقص. مغز برای پیشبینی، از دیگران بت میسازد و بعد فرو میریزد. پژوهشها نشان میدهد انتظارات بالا از دیگران، آمیگدال (مرکز ترس) را فعال میکند. جالب اینجاست که جدی گرفتن خود (خودشفقتی) تابآوری میآورد. سؤال: اگر کسی را جدی نگیری، اصلاً رابطهای شکل میگیرد؟
راهکار:
روانشناسان به جای قطع کامل عاطفه، «دلبستگی ایمن» را پیشنهاد میدهند: میتوانی کسی را جدی بگیری اما از «مدل ذهنی» که برایش ساختهای جدا باشی. ذهنآگاهی رابطهای یعنی حضور کامل بیفیلمسازی؛ اینگونه نه در توهم غرق میشوی، نه در انزوا.