ریال به دلار نمیرسه؛ ماجرای دستنیافتنی بودن تو:
در اقتصاد رفتاری، وقتی ارزش پول ملی سقوط میکند، مغز دچار «توهم پولی» میشود و مقیاسهای بزرگ را درست پردازش نمیکند؛ در زیمبابوه اسکناسهای میلیاردی چاپ میشد ولی مردم هنوز با دلار حساب میکردند. در روابط هم ارزشگذاری نسبی داریم: هرچه کسی دستنیافتنیتر جلوه کند، ارزش ادراکشدهاش بیشتر میشود. آیا دستنیافتنی بودن واقعاً ارزش میآفریند یا فقط توهم است؟
راهکار:
این جمله یک اقتصاد عاطفی است: ارزش تو به جای کیفیت، به کمیاب بودن و دستنیافتنی بودن گره خورده است. میتوان نگاه را چرخاند؛ ریال به دلار نمیرسد، اما ارزش تو واحد خودش را دارد و نیازی به نرخ برابری با دیگری ندارد.