خودت را فراموش نکن؛ حتی برای کسی که راحت ازت گذشت:
وقتی کسی راحت ترکت میکند، همان مدارهای عصبی درد فیزیکی در مغزت فعال میشوند؛ طردشدن واقعاً میسوزد! پژوهشهای «پدیدهی محو شدن عاطفه» نشان میدهد خاطرهی هیجانی منفی، سریعتر از خاطرهی مثبت کمرنگ میشود. یعنی این تو نیستی که نمیتوانی فراموش کنی؛ مغزت زخم را برای بقا بزرگنمایی میکند تا دیگر به آدمهای اشتباه اعتماد نکنی. سؤال این است: اگر او یک انتخاب بود، چرا انتخاب خودت نبودی؟
راهکار:
این جمله فقط توصیف جدایی نیست؛ یک دوربین است که زاویهی دید را از «او رفت» به «من ماندم» میچرخاند. انگار قرار است فراموششدن توسط دیگری، بهانهای شود برای خودت را دوباره به یاد آوردن.