گم شدن در شهری که به دیگران آدرس میدادیم:
تحقیقات روانشناسی نشان میدهد که مغز انسان در حالت «کمک به دیگران» دوپامین ترشح میکند و همین لذت باعث میشود نیازهای خودمان را نادیده بگیریم. این پدیده «خستگی شفقت» نام دارد و میتواند به فرسودگی عاطفی منجر شود. جالب اینجاست که همان مسیرهای عصبی که برای همدلی فعال میشوند، اگر بیش از حد تحریک شوند، دقیقاً همان جایی که باید «خود» را ببینیم، تاریک میشوند. سؤال برای جامعه: آیا تا به حال شده برای کمک به دیگران، از برنامه شخصی خودت عقب بیفتی؟
راهکار:
این جمله تصویری از پارادوکس «خودفراموشی در کمک به دیگران» است. یک قدم عملی: دفترچهای برای «نقشه شخصی» اهداف و ارزشهای خودت بنویس و هر هفته یک بار مرور کن تا مسیر خودت را گم نکنی.