پناه عاطفی در روزهای بیپناهی:
در روانشناسی تکاملی، مغز انسان هنگام تهدید بهطور خودکار به سمت یک «پایگاه امن» میرود—معمولاً یک فرد قابلاعتماد. این حس پناه فقط یک استعاره نیست: ترشح اکسیتوسین افزایش و کورتیزول (هورمون استرس) کاهش مییابد، گویی یک داروی ضداضطراب داخلی آزاد میشود. حتی فکر کردن به آن فرد پناهدهنده میتواند آستانه تحمل درد فیزیکی را بالا ببرد. اگر این فرد نباشد، آیا مغز میتواند پناه را در خودش بازآفرینی کند؟
راهکار:
از منظر روانشناسی دلبستگی، احساس پناه در دیگری اغلب فرافکنی نیاز درونی ما به امنیتی است که از نخستین مراقبان دریافت کردهایم. این پناه بیرونی درواقع بازتابی از یک پایگاه درونیست که هنوز در حال ساختش هستیم.